دعای فرج مهاجر - مطالب ابر عالم سنی
مهاجر
العالم لغیره والعابدلنفسه
Slide 1 Slide 2 Slide 3 Slide 4

عالم سنی «حسن بن فرحان المالکی» از محققان اهل سنت عربستان و از شاگردان «شیخ عبدالعزیز بن باز» با نگاهی به غلو اندیشی و افراط گرایی «محمد بن عبدالوهاب» در کتاب خود به نام (داعیه و لیس نبیا) به معنی «مبلّغ نه پیامبر» به نقد خطاهای «محمد بن عبدالوهاب» می‌پردازد، این عالم سنی می‌نویسد: نمونه‌هایی از اتهامات شیخ علیه مسلمانان را از کتاب «الدررالسنیه» برگزیده‌ایم که به صورت گذرا مورد بحث قرار خواهد گرفت.[1]
ما در این نوشتار از بین چهل نمونه از خطاها و اتهامات شیخ «محمد بن عبدالوهاب» علیه مسلمانان فقط نمونه هشتم را ذکر می‌کنیم و نقد آن را توسط عالم سنی بیان می‌کنیم، امیدواریم عدّه‌ای از خواب غفلت بیدار شوند.

نمونه هشتم: «تکفیر دشنام دهندگان صحابه»
«حسن بن فرحان مالکی» اندیشمند سنی می‌گوید: این دیدگاه نادرست بر مبنای آن‌چه که شیخ، دشنام دهندگان صحابه را تکفیر کرده است. در کتاب‌های عقاید افراطی آمده است و گرنه حجت شرعی ندارد؛ زیرا با وجود این‌که خوارج، امام علی (علیه السلام) را تکفیر می‌کردند و به او دشنام می‌دادند، اما وی آنان را تکفیر نکرد. هم‌چنین «احمد بن حنبل» در مسندش با سند صحیح از مسند ابوبکر نقل می‌کند: «ابو بکر صدیق از آزار رساندن به کسی‌که به او دشنام دهد یا سخن درشت علیه او اظهار کند، نهی کرده.»
از طرفی، چرا کسانی‌که دشنام به صحابی را کفر می‌دانند، از معاویه که به علی (علیه‌السلام) دشنام می‌داد، دفاع می‌کنند؛ آیا علی (علیه‌السلام) صحابی نبود؟ آیا در کتاب معتبر «صحیح مسلم» از معاویه نقل نشده است که به مردم دستور داد به امام علی (علیه‌السلام) دشنام دهند؟[2] آیا حمایت از امام علی (علیه‌السلام) و طُلقا[3] مباح است؟ اگر این‌گونه است، چرا دفاع از امام علی و محکوم کردن ظلم در حق او را فقط  مخصوص کتاب‌های شیعه می‌دانید؟[4]

با وجود این‌که بسیاری از بزرگان اهل سنت کتاب‌ها و تألیفاتی درباره فضایل امام علی (علیه‌السلام) نوشته‌اند؛ از جمله نسائی کتاب خصائص امیرالمؤمنین، علی بن ابی‌طالب را در اوائل قرن چهارم، در رد اهل شام و ناصبی‌ها[5] نوشت و به خاطر نوشتن این کتاب گور خود را کند. زیرا ناصبی‌های دمشق از او خواستند تا کتابی همانند آن در فضایل معاویه بنویسد، که در پاسخ آن‌ها اظهار داشت: من درباره او یک حدیث بیشتر نمی‌دانم، و آن حدیث این است: «لا اشبع الله بطنه» (خداوند شکم او را سیر نکند! )[6]در نتیجه آنان خشمناک شدند و او را تحت فشار قرار دادند تا جان داد.

و امام «حافظ ابو عبدالله حاکم»، مؤلف کتاب المستدرک در اوایل قرن پنجم روایات زیادی درباره فضایل امام علی (علیه‌السلام) و در دفاع از او در مستدرک نقل کرد و ناصبی‌ها طبق شیوه معمول خود از او خواستند احادیثی نیز درباره معاویه جمع‌آوری کند که در پاسخ اظهار داشت: «قلبم اجازه نمی‌دهد» و در نتیجه او را در منزلش در خراسان محصور کردند. هم‌چنین امام «ابن عبدالبر» در زمان حیاتش، امام اهل سنت بود و در کتاب‌هایش از امام علی (علیه‌السلام) دفاع کرده است. از جمله در کتاب «الاستیعاب و الاستذکار» که در اواسط قرن پنجم نوشته است، و سلفیه معاصر از او به خاطر بسط مشاجرات صحابه انتقاد کرده‌اند: در حالی‌که آنان می‌دانند «ابن تیمیه» این موضوع را بیشتر بسط داده است،[7] اما منظور آن‌ها این است که چرا او فضائل امام علی (علیه‌السلام) را بیان کرده و ظلم معاویه را تقبیح کرده است.

هم‌چنین، ناصبی‌ها با تمام توان هجوم خود را بر کسانی متمرکز می‌کنند که از امام علی (علیه‌السلام) دفاع و ستم معاویه را نقد کنند و در نتیجه  آنان را متهم به رافضی بودن می‌کنند. بنابراین در میان اهل سنت نیز کسانی‌که قائل به فضل اهل بیت و دفاع از آن‌ها باشند وجود دارند. اما غالباً ناصبی‌ها برای از بین بردن نام آن‌ها تلاش می‌کنند، هم‌چنان که امروز نیز تلاش‌ها ادامه دارد، با وجود این‌که کتاب‌های ناصبی‌ها، مانند کتاب‌های «ابن تیمیه و فراء حنبلی، محب الدین خطیب» و سایر کتاب‌های سلفیه و پایان نامه‌های دانشگاهی بر حفظ حرمت صحابه تبلیغ می‌کنند. اما تمام آن‌ها مشوب (آمیخته و مخلوط) به دشمنی پنهان با اهل بیت است.[8]

پی‌نوشت:

[1]. ترجمه کتاب: داعیه ولیس نبیا (مبّلغ نه پیامبر) مولف: عالم سنی«حسن بن فرحان المالکی»، ص91.
[2]. صحیح مسلم، مسلم بن حجاج، دار احیاء التراث العربی، بیروت: کتاب فضائل الصحابة، باب 32 من فضائل علی بن ابی طالب، ح2404، ص1042. «عَامِرِ بْنِ سَعْدِ بْنِ أَبِی وَقَّاصٍ، عَنْ أَبِیهِ، قَالَ: أَمَرَ مُعَاوِیَةُ بْنُ أَبِی سُفْیَانَ سَعْدًا فَقَالَ: مَا مَنَعَكَ أَنْ تَسُبَّ أَبَا التُّرَابِ؟ فَقَالَ: أَمَّا مَا ذَكَرْتُ ثَلَاثًا قَالَهُنَّ لَهُ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ فَلَنْ أَسُبَّهُ،» عامر بن سعد بن ابى وقّاص، از پدرش روایت كرده است كه در یكى از روزها، معاویة بن ابى سفیان به سعد دستور داد [تا به حضرت على بن ابی‌طالب علیه السّلام ناسزا بگوید! «سعد» از دستور او سرپیچى كرد.] معاویه، از وى پرسید : به چه سبب على را آماج ناسزا و دشنامت قرار نمی‌دهی؟ سعد گفت: بخاطر آنكه سه فضیلت از رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله در شأن على علیه السّلام شنیده‌ام كه با توجه به آنها، هیچگاه به سبّ و دشنام آن حضرت، اقدام نمى‏‌كنم و هر گاه یكى از آنها براى من بود، بهتر و ارزنده‌‏تر از شتران سرخ مو بود كه در اختیار من باشد.
[3]. طلقا؛ یعنی آزادشدگان. «طلقاء» جمع طلیق است و در لغت به اسیری اطلاق می‌شود که اسارتش از او برداشته شده و رها شده باشد. عده ای از روی اکراه و ناچاری در جریان فتح مکه مسلمان شدند در حالیکه مستحق مجازات بودند، اما پیامبر اکرم به آنها فرمود: «اذهبوا وانتم الطّلقاء؛ بروید شما آزاد شدگانید.»
[4]. ترجمه کتاب: داعیه ولیس نبیا( مبّلغ نه پیامبر) مولف: عالم سنی «حسن بن فرحان المالکی» ص86
[5]. ناصبی: کسی است که وقتی فضیلتی از اهل بیت را می‌شنود انکار می‌کند. کسیکه با آنکه می‌داند نصّ بر حضرت علی وجود دارد آن را انکار می‌کند و در روایت صحیحه‌ای آمده است: «ناصبی کسی نیست که دشمنی با ما اهل بیت نماید، زیرا تو نمی‌توانی کسی را بیآبی که بگوید من پیامبر و خاندان او را دشمنی می‌ورزم، بلکه ناصبی کسی است که خود را در مقام دشمنی شما قرار دهد در حالیکه می‌داند شما ولایت ما را داشته و شیعه ما هستید.»
[6]. أحمد بن یحیى بن جابر ( البلاذری )، أنساب الأشراف، تحقیق : الدكتور محمد حمید الله، مطابع دار المعارف بمصر، 1959م، ج1،ص532،« فقال : لا أشبع الله بطنه فكان معاویة یقول : لحقنی دعوة رسول الله صلى الله علیه وسلم . وكان یأكل فی كل یوم مرّات أكلا كثیرا»
مسلم النیسابوری، صحیح مسلم، مصادر حدیث سنى – فقه، دار الفكر - بیروت – لبنان، ج8،ص27« عن ابن عباس قال كنت ألعب مع الصبیان فجاء رسول الله صلى اللهعلیه وسلم فتواریت خلف باب قال فجاء فحطأنی حطأة وقال اذهب وادع لی معاویة قال فجئت فقلت هو یأكل قال ثم قال لی اذهب فادع لی معاویة قالفجئت فقلت هو یأكل فقال لا أشبع الله بطنه» مسلم در صحیح از سخنان پیامبر بزرگ اسلام صلی الله علیه واله درباره معاویه، چنین آورده است: روزی پیامبر اکرم ابن عباس را به دنبال او فرستاد تا بیاید و برایش بنویسد. ابن عباس او را یافت که غذا می خورد. بازگشت و به پیامبر خبر داد. حضرت دوباره او را فرستاد. باز هم ابن عباس دید که او مشغول خوردن است. تا سه مرتبه این رفت و آمد رخ داد. بالاخره پیامبر اکرم فرمودند: خدا هرگز شکمش را سیر نکند.( هرچند بعضی از اهل سنت(مانند مسلم نیشابوری)  این کلام پیامبر را دعا و فضیلت برای معاویه می داند، اما برای  انسان منصف و عاقل قابل قبول نیست)
[7]. بغض حضرت علی نزد اکثر صحابه
[8]. ترجمه کتاب: داعیه ولیس نبیا (مبّلغ نه پیامبر) مولف: عالم سنی «حسن بن فرحان المالکی» پاورقی ص98





 عالم سنی به نام «سیّد محمّد بن علوی مالکی»، مدرس علوم حدیث در مکه مکرمه، در نقد و رد افکار وهابیت نسبت به برگزاری جشن پیامبر اکرم(صلی الله علیه وآله) در کتاب خود بیست ویک دلیل بر مشروعیت و مطلوبیت جشن میلاد رسول‌اکرم  ذکر می‌کند، که مادر این نوشتار فقط دلیل چهاردهم را انتخاب و تقدیم می‌کنیم: 

دلیل چهاردهم: این پندار غلطی است که گفته شود: «هر عملی که سلف صالح انجام نداده‌اند و در صدر اول اسلام نبوده است آن عمل، بدعتی زشت و گناه است و انجام آن حرام می‌باشد و واجب است از انجام آن ممانعت و جلوگیری شود»

روش صحیح در این باره این است که آنچه که تازه پدید آمده است بر دلایل شرعی عرضه شود، هر آنچه که شامل مصلحتی باشد پس واجب است یا اگر شامل حرامی باشد پس حرام است و اگر با مکروه آمیخته است، مکروه است و اگر شامل مباح است پس مباح است و اگر در بردارنده مستحب است ، پس مستحب است و قاعده معروفی است به نام «للوسائل حکم المقاصد» یعنی برای وسیله‌ها با توجه به نیت و هدف و مقصود آن‌ها حکم کرده می‌شود.

علماء اهل سنت و جماعت بدعت را به پنج قسم تقسیم کرده‌اند: 1- بدعت واجب: مانند: رد کردن عقاید گروه‌های منحرف 2- بدعت مستحب: مانند:اذان دادن بر مناره ها 3- بدعت مکروه: مانند: زینت دادن و آراستن مساجد. 4- بدعت مباح: مانند: افزایش رفاه و تنعم در خوردن و نوشیدن. 5- بدعت حرام: و آن فعلی است که تازه پیدا شده و مخالف سنت صحیحه است و هیچ یک از أدله شرعی آنرا شامل نمی شود و در بردارنده ی هیچ گونه مصلحت شرعی نیز نمی باشد.[1]
در نتیجه با این حساب هر بدعتی حرام نیست. وهابیت هیچ دلیل شرعی و عقلی و عرفی برای حرام دانستن جشن میلاد پیامبر اکرم ندارند.

پی نوشت:
[1]. السید محمد بن علوی المالکی الحسنی،کتاب: الإعلام بفتاوى أئمة الإسلام حول مولده علیه الصلاة والسلام،دارالکتب العلمیه، بیروت-لبنان، 2005م،  1426ق، چاپ اول،ص19و20«الرابع عشر: لیس کل ما لم یفعله السلف ولم یکن فی الصدر الاول فهو بدعت منکره سیئه یحرم فعلها»



مطالب مرتبط :
مصطفی پورصدوقی
برچسب ها : پورصدوقی ,  ضد وهابیت ,  عالم سنی ,  علوی مالکی ,  بدعت , 



پایگاه جامع فرق، ادیان ومذاهب_ عالم سنی علامه «سیّد محمّد بن علوی مالکی» ، مدرس علوم حدیث در مکه مکرمه، در نقد و رد افکار وهابیت نسبت  به برگزاری جشن پیامبر اکرم(صلی الله علیه وآله) در مقدمه کتاب خود می‌نویسد: 
 ما نمی‌گوییم که مجلس مبارک مولودی در شبی مخصوص و با آن کیفیتی که در نزد ما شناخته شده است عملی است که در شریعت به نص صریح وارد شده است ،همان‌گونه که درباره نماز و روزه وغیره .. نصوص صریحه آمده است.

بلکه می‌گوییم در شریعت هیچ نصّی و متنی  یافت نمی‌شود که از انجام مولودی شریف منع کند، زیرا که اجتماع مؤمنان برای ذکر و یاد خدا نمودن و صلوات و سلام فرستادن بر رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) ، از جمله اعمال نیک و پسندیده است و بایستی که هر گاه امکان آن وجود داشته باشد، به آن پرداخته شود مخصوصاً در ماه تولد او که در این ماه، انگیزه و علتی محکم‌تر و قوی‌تر وجود دارد برای روی آوردن و استقبال مردم و گردهمایی آن‌ها و هم‌چنین لبریز گشتن احساسات ایمانی ایشان.[1]

پی‌نوشت:
[1]. السید محمد بن علوی المالکی الحسنی،کتاب: الإعلام بفتاوى أئمة الإسلام حول مولده علیه الصلاة والسلام،دارالکتب العلمیه، بیروت-لبنان، 2005م،  1426ق، چاپ اول،ص10« اننا لا  نقول بانّ الاحتفال بالمولد المذکور فی لیله مخصوصه وعلی الکیفیه المعهوده لدینا،  ممّا نصت علیه الشریعه صراحه کما هوالشان فی الصلاه والصوم وغیرهما، الاّ انه لیس فیها ما یمنع من ذالک» 




 «حسن بن فرحان المالکی»[1] عالم سنی کشور عربستان در کتاب خود به نام «نَصیحَة لشباب المسلمین فی کشف غلو العلماء المعاصرین فی المملکة العربیه السعودیه»عنوان ترجمه«نگاهی به غلو اندیشی و افراط گرایی علمای معاصر عربستان»[2] به حقایقی از  غلو اندیشی و افراط گرایی علمای معاصر عربستان اشاره کرده است.

او در مقدمه کتابش می‌گوید: بیست سال در کشور عربستان زندگی کردم و در طول این سال‌ها به تالیف و پژوهش و موعظه مشغول بوده‌ام . اما آنگاه که دین فروشی مردم را دیدم، برآن شدم که با نوشتن این کتاب، فریاد اعتراض سر دهم تا شاید بتوانم امانت علم را که بر عهده‌ام گذاشته شده ادا کنم. مدت‌ها در برابر غلوّ بسیاری از علمای عربستان سکوت کردم، به این امید که هدایت شوند و از مسیر خویش بازگردند، لیکن فایده‌ای نداشت، زیرا خداوند انسان‌های لجباز و معاند را با محروم کردن آنان از هدایت، مجازات می‌کند.

 این دانشمند سنی کتاب خود را که در نقد وهابیت است به سه باب تقسیم می‌کند: باب اول ( ویژگی‌ها، مختصات معرفتی، سطح دانش وآگاهی علمای معاصر عربستان) و در این  باب به بررسی مفهوم واژه علما پرداخته و در نهایت نتیجه‌گیری نموده که اطلاق واژه علمای اسلام بر علمای سعودی جایز نیست بلکه باید آن‌ها را صرفاً «عالم به مذهب تیمی- وهابی» دانست. یعنی (عالم به مذهب ابن تیمیه و محمدبن عبدالوهاب فقط.)

باب دوم: «فتواها و دیدگاهای شخصیت‌ها و مفتی‌های تاثیر گذار عربستان» در ابتدای این باب به نقد و بررسی فتواهای غلوآمیز علمای مشهور عربستان پرداخته مانند:«محمد بن ابراهیم آل الشیخ، عبدالعزیز بن باز، شیخ محمد بن صالح بن عثیمین و غیره..» و در ادامه به خطای راهبردی علمای عربستان سعودی در تکفیر دیگران و تعریف واژه غلو پرداخته شده است.

باب سوم: «فتواها و دیدگاها به عنوان نمونه‌ها و جزئیات بحث» در این باب موضوعاتی چون تاثیر تکفیر بر وجهه عربستان، انتقاد از پرداختن به حواشی به جای اصول، زیانبار بودن فتواهای تکفیری در خارج و حتی داخل عربستان، بررسی فتواهای رمزدار و نقد بعضی فتواها  مطرح شده است.

نتیجه: به طور کلی بررسی‌های نویسنده کتاب، گویای این حقیقت است که آنچه در تفکر وهابیت عربستان تجلّی دارد نوعی تقلیل گرایی و محدود‌اندیشی نسبت به فقه و اعتقادات اسلامی است که با مطلق گرایی علمای عربستان همراه شده و آنان با احساس استغنا و ناآگاهی از فقه سایر مذاهب به طور یک جانبه براندیشه‌هایی تاکید می‌کنند که مخالف و در مقابل تفکرات اسلامی مذاهب گوناگون قرار دارد.

 

پی نوشت:
[1]. دکتر «شیخ حسن فرحان المالکی» اندیشمند و مبارز سنی عربستانی، در سال 1390 هجری قمری در منطقه «بنی مالک جنوبی» 150 کیلومتری شرق شهر «جازان» متولد شد، وی از چهره‌های مشهور در بین پژوهش‌گران تاریخی در کشورهای عربی و به ویژه عربستان سعودی محسوب می‌شود.
[2]. نویسنده: حسن بن فرحان المالکی،کتاب: «نصیحة لشباب المسلمین فی کشف غلوالعلماء المعاصرین فی المملکة العربیه السعودیه،» ترجمه با عنوان«نگاهی به غلو اندیشی و افراط گرایی علمای معاصر عربستان»  ناشر و مترجم: موسسه فرهنگی و هنری آفتاب خرد، تهران، 1396ش، چاپ سوم، تعداد صفحات 320، 




پایگاه جامع فرق، ادیان و مذاهب_ عالم و اندیشمند سنی جناب شیخ «حسن بن فرحان المالکی»[1] در نقد فتواهای علمای افراطی عربستان می‌نویسد:«یکی از مسائل غم‌بار که حاکی از غلوّ و افراط گرایی در فتوای علمای عربستان  است  مسئله  تغییر پرده حجره نبوی است که  از دوره ملک عبدالعزیز تا زمان ملک فیصل مورد اختلاف حاکمیت و علما بود، یعنی این اختلاف حدود بیست سال به طول کشید.

در این مدت حکومت از علماء خواهش می‌کرد به او اجازه دهند پرده حجره نبوی را تغییر دهد چرا که پرده قبلی، فرسوده شده بود و به همین خاطر شدیدترین انتقادات علیه دولت سعودی مطرح می‌شد.  ملک عبدالعزیز در این‌ مورد از علماء استفتاء کرد اما آن‌ها حکم به تحریم تعویض پرده دادند.

بعد از مدتها دوباره ملک سعود از جناب شیخ «محمد بن ابراهیم آل الشیخ»[2] استفتاء کرد که« حکم نصب پرده بر روی پنجره‌های آهنی اطراف حجره نبوی چیست؟  طی جلسه‌ای در مکه نهایت چنین حکم کردند: به اجماع ائمه، پوشاندن قبور انبیاء و صالحان و آویختن پرده، بدعتی شنیع و زشت است.( تاریخ فتوا1381ق)
باز دوباره همین سوال را ملک فیصل  مجددا با زبانی غمبار به محضر  شیخ«محمد بن ابراهیم آل الشیخ» مطرح کرد، وی به شیخ نوشت: به خاطر وضعیت پرده حجره نبوی، تحت اعتراضات و انتقادات گسترده قرار گرفتیم. بی‌تردید باقی ماندن پرده به صورت فعلی(پوسیده) شرم آوراست. از جنابتان خواهش می‌کنیم دقت و تجدید نظر فرمایید تا به این ترتیب بهانه اعتراض علیه ما گرفته شود و آسیبی به وجهه پادشاهی عربستان وارد نگردد.

اما جناب شیخ بر موضع سابق خود اصرار نموده و گفت ما نظری جز ممنوعیت تعویض پرده نداریم.»[3] این قدرت و نفوذ فتوا جای تعجب ندارد زیرا اقتدار این جریان غلو‌اندیش و افراط گرا که ترس همگان را برانگیخته یک علت بیشتر ندارد و آن هم حمایت‌های بی‌دریغ حکومت از آنان است. خواننده عزیز و محترم برای آگاهی بیشتر از غلو‌اندیشی و افراط‌گرایی علمای معاصر عربستان می‌توانید به لینک‌های زیر مراجعه فرمایید.[4]

پی نوشت:
[1]. دکتر «شیخ حسن فرحان المالکی» اندیشمند و مبارز سنی عربستانی، در سال 1390 هجری قمری در منطقه «بنی مالک جنوبی» 150 کیلومتری شرق شهر «جازان» متولد شد، وی از چهره‌های مشهور در بین پژوهش‌گران تاریخی در کشورهای عربی و به ویژه عربستان سعودی محسوب می‌شود. او در مقدمه کتابش می‌گوید: بیست سال در کشور عربستان زندگی کردم و در طول این سال‌ها به تالیف و پژوهش و موعظه مشغول بوده‌ام . مدت‌ها در برابر غلوّ بسیاری از علمای عربستان سکوت کردم، به این امید که هدایت شوند و از مسیر خویش بازگردند، لیکن فایده ای نداشت، زیرا خداوند انسان‌های لجباز و معاند را با محروم کردن آنان از هدایت، مجازات می‌کند.
[2]. «محمد بن ابراهیم آل الشیخ» مفتی اسبق عربستان،  نخستین مفتی رسمی این کشور. که چندین نهاد حکومتی زیر نظر وی کار می‌کردند. مجموع فتواها و رساله های او در 13 جلد چاپ شد وبه دستور ملک فیصل منتشر شد.  فتوای مشهور او مانند: هرکس ابوطالب را مسلمان بداند واجب القتل است. اهدای خون حرام است. .تنها گوشت چهارپایانی حلال است که وهابی ها آن را ذبح کنند.
[3]. حسن بن فرحان المالکی، نصیحة لشباب المسلمین فی کشف غلوالعلماء المعاصرین فی المملکة العربیه السعودیه، باترجمه(نگاهی به غلو اندیشی وافراط گرایی علمای معاصر عربستان)مترجم: معاونت پژوهشی موسسه فرهنگی وهنری آفتاب خرد، نشر موسسه آفتاب خرد، تهران 96ش، چاپ سوم،ص122
[4]. نقد افراط گرایی وهابیت توسط عالم سنی در کتاب«نصیحة لشباب المسلمین»
مفتیان مشهور و مؤثر حکومت سعودی سوم
غلو اندیشی و افراط گرایی علمای معاصر عربستان
در این دوره مسلمان شدن بسیار سخت است
 




 عالم و اندیشمند سنی جناب شیخ «حسن بن فرحان المالکی»[1] در نقد و بررسی و ذکر فتواهای علمای غلو اندیش و افراطی عربستان، فتواهای «شیخ عبدالله بن جبرین» را به عنوان نمونه‌ای از افراط و سخت گیری در عقاید ذکر می‌کند و در پایان می‌نویسد: برای اثبات غلو و افراط در فتواهای «ابن جبرین» نیازی به شرح و تفصیل نیست.

بنابراین اگر در فتواهای ایشان اثری از یک نمونه اعتدال صریح می‌یافتیم حتما آن را نقل می‌کردیم. براین اساس من باب قضاوت و  آشکار شدن مطلب،  باهم مرور می‌کنیم بعضی از فتواهای عالم معاصر عربستان «شیخ عبدالله بن جبرین»عضو کمیته صدور فتوا

1-«تحریم اهدای گل» چون اهدای گل تقلید کورکورانه و بدون فکر از غرب است.[2]
2- «تحریم احترام نظامی» گذاشتن دست بر روی سر جایز نیست.[3]
3- «تحریم قیچی کردن روبان در هنگام افتتاح یا کلنگ زنی یک پروژه» چون بدعت و تقلید از کفار است.[4]
4- «تشکیک در نسب بنی هاشم»  ابن جبرین می‌گوید نسب همه هاشمیون مشکوک است.[5] و اما جواب عالم و اندیشمند سنی جناب شیخ «حسن بن فرحان المالکی»: این در حالی است که شجره نامه هاشمی دقیق‌ترین شجره‌نامه عربی است و سلاطین، علماء، عوام و نسب‌شناسان در ثبت و ضبط آن سهیم بوده‌اند. این فتوا موجب خشم اکثر هاشمیون عربستان شد و شکاف میان آن‌ها و وهابیون را عمیق‌تر کرد.[6] خواننده عزیز برای آگاهی بیشتر از غلوّ اندیشی و افراط گرایی علمای معاصر عربستان می‌توانید به لینک‌های زیر مراجعه فرمایید.[7]

پی نوشت:
[1]. دکتر «شیخ حسن فرحان المالکی» اندیشمند و مبارز سنی عربستانی، در سال 1390 هجری قمری در منطقه «بنی مالک جنوبی» 150 کیلومتری شرق شهر «جازان» متولد شد، وی از چهره‌های مشهور در بین پژوهش‌گران تاریخی در کشورهای عربی و به ویژه عربستان سعودی محسوب می‌شود. او در مقدمه کتابش به نام« نصیحة لشباب المسلمین فی کشف غلوالعلماء المعاصرین فی المملکة العربیه السعودیه» می‌گوید: بیست سال در کشور عربستان زندگی کردم و در طول این سال‌ها به تالیف و پژوهش و موعظه مشغول بوده‌ام . مدت‌ها در برابر غلوّ بسیاری از علمای عربستان سکوت کردم، به این امید که هدایت شوند و از مسیر خویش بازگردند، لیکن فایده ای نداشت، زیرا خداوند انسان‌های لجباز و معاند را با محروم کردن آنان از هدایت، مجازات می‌کند.
[2].اللؤلؤ المکین من فتاوی ابن جبرین، ص58
[3]. الفتاوی الشرعیه فی مسائل العصریه، ص361
[4]. همان، ص420
[5]. همان، ص1617
[6]. حسن بن فرحان المالکی، نصیحة لشباب المسلمین فی کشف غلوالعلماء المعاصرین فی المملکة العربیه السعودیه، باترجمه(نگاهی به غلو اندیشی وافراط گرایی علمای معاصر عربستان)مترجم: معاونت پژوهشی موسسه فرهنگی وهنری آفتاب خرد، نشر موسسه آفتاب خرد، تهران 96ش، چاپ سوم،ص296_300
[7]. نقد افراط گرایی وهابیت توسط عالم سنی در کتاب«نصیحة لشباب المسلمین»
مفتیان مشهور و مؤثر حکومت سعودی سوم
غلو اندیشی و افراط گرایی علمای معاصر عربستان
در این دوره مسلمان شدن بسیار سخت است
بیست سال اختلاف در نصب پرده حجره نبوی
در این دوره مسلمان شدن بسیار سخت است 





دکتر «شیخ حسن فرحان المالکی» اندیشمند و مبارز سنی عربستانی، در سال 1390 هجری قمری در منطقه «بنی مالک جنوبی» 150 کیلومتری شرق شهر «جازان» متولد شد، وی از چهره‌های مشهور در بین پژوهش‌گران تاریخی در کشورهای عربی و به ویژه عربستان سعودی محسوب می‌شود.
او در مقدمه کتابش به نام« نصیحة لشباب المسلمین فی کشف غلوالعلماء المعاصرین فی المملکة العربیه السعودیه» می‌گوید: بیست سال در کشور عربستان زندگی کردم و در طول این سال‌ها به تالیف و پژوهش و موعظه مشغول بوده‌ام. مدت‌ها در برابر غلوّ بسیاری از علمای عربستان سکوت کردم، به این امید که هدایت شوند و از مسیر خویش بازگردند، لیکن فایده ای نداشت، زیرا خداوند انسان‌های لجباز و معاند را با محروم کردن آنان از هدایت، مجازات می‌کند.[1]

مولف در این کتاب درتلاش است بر اساس اندیشه و عمل‌کرد علمای عربستان بخصوص سه نسل از مفتی‌های رسمی آن ، تحلیلی مستند از وضعیت غلو‌گرایی و افراط‌گری مذهبی و علل آن ارائه دهد.
او با طرح این سوال که آیا تفکر افراطی، ریشه در داخل عربستان دارد یا خیر به بررسی فقه و عقاید علمای عربستان پرداخته و جایگاه آن‌ها را به لحاظ برخوراری از صلاحیت علمی و اندیشه دینی مورد نقد قرار داده است.

از دیدگاه مؤلف، علمای عربستان نه تنها عالم به فقه و عقاید سایر مذاهب نیستند بلکه به اندیشه احمد‌بن‌حنبل، ابن‌تیمیه و محمد‌بن عبدالوهاب نیز وفادار نمانده و صرفا با تاکید بر بخش‌هایی از اندیشه محمد‌بن‌عبدالوهاب که بر غلوگرایی، افراط اندیشی و بویژه تکفیر تاکید دارد، محدود مانده‌اند. مؤلف تلاش دارد این نقیصه رفتاری و رویکردی علمای عربستان را با ارائه شواهد و مستندات فقهی و اعتقادی مورد بازکاوی و تحلیل قرار دهد. خواننده عزیز شما می‌توانید سر فصل‌ها و باب‌ها و بخشی از محتوای  این کتاب را در لینک‌های زیر مشاهده فرمایید.[2]

 

پی‌نوشت:
[1]. حسن بن فرحان المالکی، «نصیحة لشباب المسلمین فی کشف غلوالعلماء المعاصرین فی المملکة العربیه السعودیه»باترجمه(نگاهی به غلو اندیشی وافراط گرایی علمای معاصر عربستان)مترجم: معاونت پژوهشی موسسه فرهنگی وهنری آفتاب خرد، نشر موسسه آفتاب خرد، تهران 96ش، چاپ سوم،ص32
[2]. نقد افراط گرایی وهابیت توسط عالم سنی در کتاب«نصیحة لشباب المسلمین»
مفتیان مشهور و مؤثر حکومت سعودی سوم
غلو اندیشی و افراط گرایی علمای معاصر عربستان
غلو اندیشی و افراط گرایی مفتی عربستان «شیخ عبدالله بن جبرین» 

 





عالم سنی علامه «سیّد محمّد بن علوی مالکی» ، مدرس علوم حدیث در مکه مکرمه، در نقد و رد افکار وهابیت نسبت  به برگزاری جشن پیامبر اکرم(صلی الله علیه وآله) در مقدمه کتاب خود می‌نویسد:

 آنچه معلوم است که در دیانت اسلام دو عید بیشتر نیست یکی عید قربان و دیگری عید فطر، و ما قائل به آن نیستیم که روز تولد پیامبراکرم( صلی الله علیه و آله) نیز عید است بلکه معتقدیم که این روز مبارک، بزرگ‌تر و باعظمت‌تر از عید است و اگرچه ما آنرا عید نمی‌نامیم زیرا که ولادت آن حضرت عید‌ها و شادی‌ها را به همراه آورد و همه روزهای بزرگ در اسلام از حسنات ایشان محسوب می‌شود.

اگر ولادت باسعادت او نبود، بعثت نیز اتفاق نمی‌افتاد و نزول قرآن و اسراء و معراج و هجرت و پیروزی در جنگ بدر و فتح مکه و.... هیچ‌کدام انجام نمی‌پذیرفت زیرا که همه این‌ها وابسته و مربوط به آن حضرت  ولادت باسعادت او می‌باشد که مثمر این همه خیرات بزرگ است. پر واضح است که هر عید در یک سال ، یک بار بیشتر نیست ولی جشن مولودی و توجه به سیره شریف حضرت پیامبر اکرم  بایستی که همیشه تکرار شود و مقید به هیچ زمانی و هیچ مکانی نباشد.[1]

پی نوشت:
[1]. السید محمد بن علوی المالکی الحسنی،کتاب: الإعلام بفتاوى أئمة الإسلام حول مولده علیه الصلاة والسلام،دارالکتب العلمیه، بیروت-لبنان، 2005م،  1426ق، چاپ اول،ص8« ومعلوم انه لیس عندنا فی الاسلام الاّ عیدان: الفطر والاضحی، لکن یوم المولد اکبر واعظم من العید»




 دکتر«محمود السید صَبیح» استاد دانشگاه الازهر مصر در کتابش به نام « اشتباهات ابن تیمیه در باره رسول خدا واهل بیتشان» خطاب به این تیمیه وطرفداران او می‌گوید: «من از کسی که متوسل شدن به ساحت رسول الله را ممنوع می‌کند،در حالی که می‌داند و دیده است که بیش از صدها عالم بزرگ اسلامی به پیامبر متوسل شده‌اند تعجب می‌کنم. زیرا من به این  نکته پی‌بردم که مساله توسل از جمله مسائلی است که علما آنرا به منزله نخ لباس می‌دانند.

پس همان گونه که اگر لباس نخ‌کش شود  از بین می‌رود و ارزش ندارد، دینی که توسل به بزرگان، در آن وجود نداشته باشد، نیز بی‌ارزش است. این فرقه‌ها( جریان‌های تکفیری ازجمله وهابیت) در برخی از مسائل، بدعت گذاری کرده و بعد، از طریق آن مسائل ساختگی جامعه را به شرک متهم می‌کنند.آن‌ها کسانی هستند  که به نام امت سخن می‌گویند و گمان می‌کنند که غیر از خودشان دیگران بدعت گذار، منحرف و گمراه کننده هستند.»[1]

مخاطب عزیز این فقط یک نمونه از نقدهایی برعلیه وهابیت  بود که از طرف عالم سنی بیان شد. صدها کتاب و مقاله وسخنرانی بر علیه ابن تیمیه و وهابیت جمع آوری شده است که برای تشخیص  و تحقیق بسیار مفید است. خواننده عزیز برای آشنایی بیشتر با این کتاب«اشتباهات ابن تیمیه در باره رسول خدا واهل بیتشان» می‌توانید به این لینک مذکور مراجعه فرمایید.[2]

پی‌نوشت:
[1]. دکتر محمود السید صبیح، اشتباهات ابن تیمیه در باره رسول خدا واهل بیتشان، مترجم:حسن حکیم، نشر نفیس، سال 1394ش، مقدمه مولف ص8،
[2].کشف 96 خطای ابن تیمیه توسط عالم سنی





شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic