دعای فرج مهاجر - مطالب ابر اهل بیت
مهاجر
العالم لغیره والعابدلنفسه
Slide 1 Slide 2 Slide 3 Slide 4

 بعضی از مفسران وعلمای اهل سنت بعد از ذکر جزئیات واقعه مباهله درآیه 61 سوره آل عمران در ادامه مطالبشان  به نتیجه و نکته‌ای تامل برانگیز وزیبایی اشاره کرده‌اند  که حاکی از مقام والای اهل بیت پیامبر می‌باشد.باهم می‌بینیم کلام سه عالم اهل سنت را.

1- کلام زمخشری
زمخشری درسرّ تقدیم «ابناءنا ونساءنا» بر «انفسنا» می‌گوید: «خدا در قرآن «ابنائنا» و «نسائنا» را بر «انفسنا» مقدم داشت، یعنی امام حسن  و امام حسین  و فاطمۀ زهرا (علیهم السلام) بر جان پیغمبر(صلی الله علیه وآله) مقدم شدند و این‌ها را جلو انداخت که یعنی من فدای شما باشم»[1] این خود کلمه‌ای است عجیب وپرمعنا و این عبارات  حجّت را بر تمام مسلمانان عالم تمام می کند.

2-کلام ابن جوزی
  این عالم سنی در ذیل همین آیه می‌گوید:«رسول خدا ، حضرت علی وفاطمه حسن وحسین( سلام الله علیهم) را فراخواند و فرمود بار خدایا آن‌ها اهل من هستند».[2] یعنی احترام به آن‌ها احترام به من رسول خداست. 

3- کلام فخررازی
این مفسردر ذیل قضیه مباهله  این روایت را می‌نویسید که پیامبر اکرم(صلی الله علیه وآله) در آنجا علی و فاطمه و حسن و حسین (علیهم السلام) را زیر کساء جمع کرد و گفت: خدایا این‌ها اهل بیت من‌اند و این آیه را خواند:«إِنَّما یُریدُ اللَّهُ لِیُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَیْتِ وَ یُطَهِّرَكُمْ تَطْهیرا [احزاب/33] خداوند فقط مى‏‌خواهد پلیدى و گناه را از شما اهل بیت دور كند و كاملًا شما را پاك سازد»

جناب  فخر رازی! شما  این قضیه را باذکر روایت نوشتی وبعد خودت امضا کردی............ادامه مطلب را کلیک کنید


 فخر رازی این مفسر بزرگ اهل سنت در  مورد تفسیر آیه «قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَیْه أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِی الْقُرْبى.[شوری/23] (ای پیامبر!) بگو من هیچ پاداشى از شما بر رسالتم درخواست نمى‌‏كنم، جز دوست ‏داشتن اهل بیتم.» می‌گوید: دعاى براى «آل» افتخار بزرگى است و لذا این دعا خاتمه تشهد در نماز قرار داده شده: «اللهم صل‌على محمد وعلى آل محمد، و ارحم محمدا و آل محمد» و چنین تعظیم و احترامى در حق غیر آل دیده نشده است، بنابراین همه این دلایل نشان مى‌دهد، كه محبت آل محمد واجب است.
سرانجام فخر رازى سخنان خود را در این مساله با اشعار معروف شافعى پایان مى‌دهد: «اى سوارى كه عازم حج هستى در آن‌جا كه در نزدیكى منا، ریگ براى رمى جمرات جمع مى‌كنند و مركز بزرگ اجتماع زائران خانه خداست بایست، و فریاد بزن به تمام كسانى‌كه در مسجد خیف مشغول عبادتند و یا در حال حركت مى‌باشند، فریاد بزن به هنگام سحرگاه كه حاجیان از مشعر به سوى منا كوچ مى‌كنند و هم‌چون نهرى عظیم و خروشان وارد سرزمین منا مى‌شوند. آرى فریاد بزن و بگو: اگر محبت آل محمد رفض و ترك دین است، همه جن و انس شهادت دهند كه من رافضیم.»[1]

آری! این است مقام آل محمد و در کنار وجوب محبتشان باید به دامانشان چنگ بزنیم و آن‌ها را رهبر خویش و راهنماى دین و دنیای خود قرار دهیم و الگو و اسوه خویش بدانیم و تداوم خط نبوت را با امامت اهل بیت باید ببینیم. این است معنای محبت واقعی؛ درعمل باید نشان بدهیم نه فقط در گفتار.
محقق وخواننده گرامی! برای آگاهی بیشتر از فضیلت اهل بیت در منابع اهل سنت می‌توانید به مقالات زیر مراجعه فرمایید.[2]




 

زمخشرى  در تفسیرش حدیثى نقل كرده كه فخر رازى  از او اقتباس كرده‌  حدیث مزبور به وضوح مقام آل محمد(صلی الله علیه وآله وسلم) واهمیت حب آن‌ها را بیان مى‌دارد، مى‌‌گوید رسول خدا فرمود:«هر كس با محبت آل محمد بمیرد شهید از دنیا رفته. آگاه باشید هر كس با محبت آل محمد از دنیا رود بخشوده است. آگاه باشید هر كس با محبت آل محمد  از دنیا رود با توبه از دنیا رفته. آگاه باشید هر كس با محبت آل محمد  از دنیا رود مؤمن كامل الایمان از دنیا رفته. آگاه باشید هر كس با محبت آل محمد از دنیا رود فرشته مرگ او را بشارت به بهشت مى‌دهد. آگاه باشید هر كس با محبت آل محمد  از دنیا رود قبر او را زیارت‌گاه فرشتگان رحمت قرار مى‌دهد. آگاه باشید هر كس با عداوت آل محمد  از دنیا رود روز قیامت در حالى وارد عرصه محشر مى‌شود كه در پیشانى او نوشته شده مایوس از رحمت خدا. آگاه باشید هر كس با بغض آل محمد از دنیا برود كافر از دنیا رفته. آگاه باشید هر كس با عداوت آل محمد  از دنیا برود بوى بهشت را استشمام نخواهد كرد».[1]

جالب این‌كه فخر رازى بعد از ذكر این حدیث شریف كه صاحب كشاف آن را به صورت ارسال مسلم ذكر كرده است مى‌افزاید:«آل محمد كسانى هستند كه بازگشت امرشان به او است، كسانى كه ارتباطشان محكم‌تر و كامل‌تر باشد «آل» محسوب مى‌شوند، و شك نیست كه «فاطمه و على و حسن و حسین»محكم‌ترین پیوند را با رسول خدا داشتند، و این از مسلمات و مستفاد از احادیث متواتراست. بنابراین لازم است كه آن‌ها را«آل پیامبر» بدانیم.
سپس مى‌افزاید: گروهى در مفهوم « آل » اختلاف كرده‌اند ، بعضى آن‌ها را خویشاوندان نزدیك پیامبرمى‌دانند، و بعضى گفته‌اند آن‌ها امت پیامبرند، اگر این واژه را بر معنى اول حمل كنیم آل پیامبر تنها آن‌ها هستند، و اگر به معنى امت كه دعوت او را پذیرفتند بدانیم باز هم خویشاوندان نزدیك رسول خدا  آل او محسوب مى‌شوند، بنابراین به هر تقدیر آن‌ها آل هستند و اما غیر آن‌ها در لفظ «آل» داخلند یا نه؟ محل اختلاف است.

سپس فخر رازى از صاحب كشاف چنین نقل مى‌كند وقتى این آیه نازل شد عرض كردنداى رسول خدا  خویشاوندان تو چه کسانی هستند كه مودتشان بر ما واجب است؟ فرمود:على و فاطمه و دو فرزندشان، بنابراین ثابت مى‌شود كه این چهار تن ذى القرباى پیغمبرند و هنگامى كه این معنى ثابت شد واجب است از احترام فوق‌العاده‌اى برخوردار باشند. فخر رازى مى‌افزاید: دلائل مختلفى بر این مساله دلالت مى‌كند جمله إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِی الْقُرْبى كه طرز استدلال به آن بیان شد شك نیست كه پیامبر فاطمه را دوست مى‌داشت و درباره او فرمود:  «فاطمة بضعة منى یؤذینى ما یؤذیها  فاطمه پاره تن من است آنچه او را آزار دهد مرا آزار داده است» و با احادیث متواتر از رسول خدا ص ثابت شده كه او على و حسن و حسین را دوست مى‌داشت ، وهنگامى كه این معنى ثابت شود محبت آن‌ها بر تمام امت واجب است چون خداوند فرموده :«وَاتَّبِعُوه لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ[احزاب/158] از او پیروى كنید تا هدایت شوید» «فَلْیَحْذَرِ الَّذِینَ یُخالِفُونَ عَنْ أَمْرِه[نور/63] كسانى كه فرمان او را مخالفت مى‌كنند از عذاب الهى بترسند» «قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّه فَاتَّبِعُونِی یُحْبِبْكُمُ اللَّه[آل عمران/31] بگو اگر خدا را دوست مى‌دارید از من پیروى كنید تا خدا شما را دوست دارد»«لَقَدْ كانَ لَكُمْ فِی رَسُولِ اللَّه أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ[احزاب/21]  براى شما در زندگى رسول خدا سرمشق نیكویى بود» ادامه مطالب را فراموش نکنید.....




آلوسی از مفسران اهل سنت در تفسیرش ذیل آیه» قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَیْهِ أَجْراً إِلاَّ الْمَوَدَّةَ فِی الْقُرْبى.[شوری/23]‏ بگو از شما در برابر ابلاغ رسالتم‏، هیچ پاداشى جز مودّت نزدیكان یعنى اهل‌بیتم‏ را نمى‌‏خواهم‏.» محبت اهل‌بیت را که همان ذوی القربی می‌باشد را سیره بزرگان اهل سنت دانسته و می‎گوید: «هر اندازه که جهت قرابت بیشتر باشد، طلب مودت نیز بیشتر خواهد بود، لذا مودت علوی‌های فاطمی لازم‌تر است از محبت عباسی‌ها ... و بسیاری از مردم این موضوع را سبک شمرده‌اند، تا آن‌جا که پیمودن چنین مسیرهایی را رافضی‌گری شمرده‌اند.

اما من سخن شافعی را می‌گویم که فرمود: «اگر محبت آل محمد (صلى الله علیه و آله و سلَّم) رفض و ترك دین خداست، همه جن و انس شهادت دهند كه من رافضى هستم.» از این رو اهل سنت سوار کشتی محبت آل محمد شده‌اند و دیدگان خود را به صحابه دوخته‌اند و امیدوارند که در دنیا و آخرت به سلامت و سعادت نائل آیند.[1]

در ادامه بجاست که سخن شافعی در این‌جا ذکر شود که......






عده‌ای از افراد به اصطلاح روشن‌فکر و غرب‌زده، چه شیعه و یا مذاهب دیگر، به هر دلیلی و قصدی شبهه‌ای مطرح می‌کنند، به این عنوان «که عصمت اهل بیت واقعیت ندارد، چون خود اهل بیت به عصمت خودشان اقرار و اشاره نکردند و در زمان‌های بعد، عالمان دینی بحث عصمت را مطرح و بیان کردند.» و متأسفانه دشمنان فرصت‌طلب هم ازآب گل‌آلود ماهی می‌گیرند و از این شبهات به نفع خود و به ضرر مذهب تشیع استفاده می‌کنند.

پاسخ: اولاً اگر عالمان دینی بحثی را  مطرح می‌کنند، در تأیید و دفاع از مکتب اهل بیت است و بر اساس روایات خود اهل بیت حرف می‌زنند. مبنا و ملاک صحت و حجت حرفشان، قرآن و سیره رسول خدا و اهل بیت است و عصمتی را مطرح و بیان کردند که قطعاً خود اهل بیت و رسول خدا بدان اشاره و اقرار داشتند.
ثانیاً: این‌که گفتند اهل بیت به عصمت خودشان اشاره نکردند، کاملاً حرف اشتباه و سستی است؛ فقط کافی است در منابع حدیثی و کلامی مذهب تشیع کلمات «معصومون و مطهرون و طهّرنا و عصمنا» را جستجو کنند، متوجه می‌شوند که ده‌ها کتاب وجود دارد که به عصمت اهل بیت از زبان خودشان اشاره دارد، و جالب این‌که بحث (عصمت ائمه از زبان خودشان) نه‌تنها در منابع شیعه، بلکه در منابع اهل سنت هم وجود دارد. بر این اساس در متن حاضر اشاره خواهیم کرد به بخشی از منابع معتبر شیعه، که حتی در زمان خود معصومین نوشته شده است. مانند:

1- امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمود: خداى تبارك و تعالى ما را پاكیزه نمود و معصوم قرار داد و ما را بر خلقش گواه ساخت و در زمینش حجت نهاد و ما را همراه قرآن و قرآن را همراه ما قرار داد، نه ما از آن جدا شویم و نه او از ما جدا شود.[1]



پایگاه جامع فرق، ادیان و مذاهب_ یکی از فضائل معروف اهل بیت داستان مشهور ایثار علی و فاطمه و فرزندان آنان است، که منجر به نزول سوره هَل أتی (انسان) در حق آنان گردید. خلاصه ماجرا اینست که حسن و حسین (علیهم السلام) بیمار شدند و علی و فاطمه (علیهم السلام) نذر کردند، اگر فرزندانشان شفا گرفتند، سه روز را روزه بگیرند. حسن و حسین و فضه، کنیز آنان هم تصمیم گرفتند، این سه روز را روزه بگیرند.
روز اول موقع افطار یتیمی اظهار نیاز کرد و همگی افطار خود را به او بخشیدند و روز دوم و سوم هم به همین طریق غذای خود را به مسکین و اسیر دادند. بعد از این ماجرا وقتی پیامبر با بدن‌های سست و بی‌جان اهل‌بیتش بر اثر گرسنگی زیاد مواجه شد، متاثر گردید و خداوند به‌وسیله جبرئیل آیات ابتدایی سوره هل اتی را بر او نازل کرد و در پایان فرمود: «إِنَّ هَذَا كَانَ لَكُمْ جَزَاء وَ كَانَ سَعْیكُم مَّشْكُورًا.[انسان/22] این پاداش شماست و از كوششتان سپاس‌گزاری شده است.»
با این‌که این داستان و این شأن نزول را بسیاری از علمای اهل‌تسنن پذیرفته‌اند؛ اما عده‌ای یا بر اثر جهالت یا تعصب دست به انکار آن زده‌اند. از جمله این افراد جناب ترمذی و ابن جوزی هستند. آنان در عباراتی که در شأن یک عالم مسلمان نیست، کل این ماجرا را تکذیب نموده‌اند. آنان می‌گویند: «این داستان را كه نقل كرده‌اند، ساختگی است و سازنده‌اش با زرنگی خاص امر را بر شنوندگان مشتبه كرده است. آدم‌های جاهل به اصل این داستان، از روی تعجب لبانشان را زیر دندان می‌گیرند، كه ما چرا دارای این فضلیت نباشیم؛ در حالی‌كه چنین ایثار و گذشتی، نه‌تنها كه خوب نیست، بلكه بر خلاف دستور خدا و پیامبر است. ما چه‌قدر آیه و روایت داریم كه به ما دستور می‌دهد، رفاه خانواده را فراهم كنیم و در صدقه دادن حد وسط را رعایت كنیم. مگر انسان عاقل باور می‌كند، كه حضرت علی (علیه السلام) از این دستورات اسلامی بی‌خبر باشد و كودكانش را وادار كند كه گرسنه بخوابند... این داستان را فقط انسان‌های احمق و جاهل باور می‌كنند.»


مطالب مرتبط :
ادیان نت
برچسب ها : آیه هل اتی ,  اهل بیت , 




شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic