خوارج عقیده داشتند: كسى كه گناه كبیره انجام دهد، كافر و از اسلام خارج شده است، مگر توبه كند و دوباره مسلمان گردد.

حضرت علی (علیه السلام) برای افشاء گمراهی خوارج، سنت پیامبر(صلی الله علیه و آله) را حجت قرار دادند و فرمودند:  پس اگر چنین مى‌‏پندارید كه من خطا كرده و گمراه شدم، پس چرا همه امّت محمّد (صلّى اللّه علیه و آله و سلّم) را به گمراهى من گمراه مى‌‏دانید؟ در حالى كه شما مى‌‏دانید، همانا رسول خدا زناكارى را كه همسر داشت‏ سنگسار كرد، سپس بر او نماز گزارد، و میراثش را به خانواده‏‌اش سپرد، و قاتل را كشت و میراث او را به خانواده‌‏اش بازگرداند، دست دزد را برید و زناكارى را كه همسر نداشت تازیانه زد، و سهم آنان را از غنائم مى‌‏داد تا با زنان مسلمان ازدواج كنند.
پس پیامبر اکرم آن‌ها را براى گناهانشان كیفر مى‏‌داد، و حدود الهى را بر آنان جارى مى‌‏ساخت، امّا سهم اسلامى آن‌ها را از بین نمى‌‏برد، و نام آن‌ها را از دفتر مسلمین خارج نمی‌‏ساخت.پس با انجام گناهان كبیره كافر نشدند شما خوارج، بدترین مردم و آلت دست شیطان، و عامل گمراهى این و آن مى‏‌باشید.[1]

نتیجه: پس نبی مکرم اسلام با مرتکبان گناه کبیره همانند مومنان رفتار می‌کردند، و به صادق و کاذب بودن  و  قلوب آن‌ها  کاری نداشت و آن‌ها را کافر نمی‌دانستند.

پی‌نوشت:
[1]. شریف الرضی، محمد بن حسین‏، نهج البلاغة / ترجمه دشتى، نشر مشهور،قم،خطبه 127، ص241« فَأَخَذَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ ص بِذُنُوبِهِمْ وَ أَقَامَ حَقَّ اللَّهِ فِیهِمْ وَ لَمْ یَمْنَعْهُمْ سَهْمَهُمْ مِنَ الْإِسْلَامِ وَ لَمْ یُخْرِجْ أَسْمَاءَهُمْ مِنْ بَیْنِ أَهْلِه‏»